Wkrótce krajobraz wypełni się żółcią kwiatów jednej z najbardziej rozpoznawalnych roślin w strefie umiarkowanej – mniszka lekarskiego (Taraxacum officinale), który, choć uznawany za chwast, ma liczne właściwości lecznicze. Po przekwitnięciu jego kwiaty zmieniają się w charakterystyczne „dmuchawce”. Roślina ta często pojawia się na trawnikach, nieużytkach i miedzach, a bywa mylnie nazywana mleczem ze względu na biały sok wydobywający się z łodyg i liści po ich uszkodzeniu. Warto jednak pamiętać, że mniszek i mlecz to różne gatunki. Mlecz, choć podobny, osiąga znacznie większe rozmiary (do 1 metra wysokości) i nie posiada istotnych właściwości leczniczych. Mimo że mniszek często traktowany jest jako uciążliwy chwast, bywa także ceniony w farmacji i kuchni. O mniszku wspominałam już wcześniej.

Mniszek lekarski dostarcza surowców leczniczych, takich jak korzeń (Radix Taraxaci), ziele (Herba Taraxaci) i kwiaty (Flos Taraxaci), a jego liście znajdują zastosowanie w dietetyce. Korzenie należy wykopywać w marcu, październiku lub listopadzie, wybierając większe rośliny, aby uzyskać grube korzenie, co najmniej na szerokość ołówka. Po umyciu i pokrojeniu suszy się je w przewiewnych, zacienionych miejscach lub w zamkniętych pomieszczeniach z podwyższoną temperaturą. Liście zbiera się przed kwitnieniem, w kwietniu, i najlepiej spożywać je świeże, np. w wiosennych sałatkach. Kwiatowe koszyczki, pozbawione ogonków, należy zbierać w kwietniu i maju, a następnie suszyć w podwyższonej temperaturze.